Ik geraak maar niet uit Brussel weg. Misschien moet ik mij daar gewoon bij neerleggen.

Nu heb ik het werk dat ik altijd al wou en een meisje dat vogels tekent op mijn arm. Wat dat voor deze website betekent, weet ik nog niet zo goed. Ofwel dooft alles hier langzaam uit, ofwel zal ik hier vanaf nu de meest fantastische dingen schrijven – precies omdat niets nog moét.

“Hier staat een zak”, zei de oude man. “Ja, een zak”, antwoordde zijn vrouw. “Van de Hema, zie? ‘Hema’ staat er op.” “Ja, ik zie het.” Het bleef even stil. Samen keken ze naar de zak.

(meer lezen op deredactie.be)

In Brussel loopt een oude vrouw op mij af. Ze draagt een lange groene jas en haar haar zit in de war. Met beide handen omklemt ze stevig een houten kruis. Ze kijkt dwars door mij heen met een blik die ik nooit eerder heb gezien en steekt over door het rode licht.

II.

Thuis plant ik in een bloempot de onrijpe eikel die ik heb geplukt in het bos waar duizend jaar geleden een kasteel heeft gestaan. Ik probeer er een nieuwe boom uit te laten groeien. Tegen beter weten in, natuurlijk, maar wie altijd redelijk is in zijn ambities leert niet met mislukkingen om te gaan.

III.

Ik heb een landkaart van het internet. Daarop staat een piepklein kruis geschilderd, ergens halfweg tussen het Woud van Desinformatie en de pikzwarte klippen waar de sirenen van lesbische porno je naartoe lokken met hun gezang. Op die plaats ben ik beginnen te graven en na een tijd stuitte ik op de grootste schat die ik tot nu toe heb gezien: dit YouTube-kanaal vol singletjes uit de jaren twintig en dertig.

IV.

Mijn zomers stellen nooit veel voor. Dat is twee jaar geleden begonnen, toen ik niet naar het buitenland kon omdat we allemaal bang waren dat mijn grootvader dood zou gaan. Vorig jaar zat ik ook thuis, te twijfelen of ik dat kloteschrijven niet zou opgeven om weer in het magazijn te gaan werken. Een week later hing de VRT aan de lijn. Dit jaar ben ik wel weggeraakt. Ik heb mossels gegeten in Zeeland en witte wijn gedronken tot ik al vroeg op de avond in slaap viel, maar ik heb er vooral geleerd dat ik niet meer alleen kan zijn. Dat was nochtans wat ik nog de rest van de maand zou moeten doen: verkouden en met een dvd-box van de Marx Brothers lag ik in de zetel af te tellen tot zij terugkwam. Mijn zomers stellen nooit veel voor.

Maartje praatte over een land waar ik nooit ben geweest op een toon die verliefdheid verried, en voegde daaraan toe dat ze nooit op die manier over mij zou kunnen spreken. Ze had avontuurlijke verhalen over klapbanden in de woestijn en kinderen die haar de waterijsjes uit de handen graaiden en autorijden aan de verkeerde kant van de weg, vertelde ze, dat is even moeilijk als met de ene hand cirkels draaien over je buik terwijl je de andere op en neer boven je hoofd beweegt.

We dronken wijn in café’s voor vrouwen van middelbare leeftijd en daarna bracht ik haar in ruil voor een foto van Justin Bieber naar huis, of tenminste: naar het huis van haar broer. Toen ik terug in Leuven de foto wilde inscannen bleek mijn iMac niet meer te werken. Ik zette mijn wekker een uur vroeger, zodat ik nog voor de middag naar de computerwinkel kon. Gedoe. Alles is altijd gedoe.

En wie weet had ik niet eens van Beirut gehouden als die muziek niet míj had gekozen – door een titel te lenen aan het mooiste toneelstuk dat ik vorig jaar heb gezien, door toevallig op de radio te springen tijdens de vreselijkste autorit van mijn leven, door op het juiste moment met de juiste platenhoes in de winkel te liggen toen ik mijn eerste vinyl kocht.

Vanavond stond ik met de bassist van Six Hands in het Rivierenhof in Deurne. Het septet van Amerikaanse stadszigeuners speelde een uur lang liedjes over alles wat had kunnen zijn, maar nooit is geweest. Terwijl de drummer manisch lachte en de blazers schetterden, dacht ik terug aan wat William Fitzsimmons vorige winter in Brussel zei: “it shouldn’t be this much fun playing these sad songs.”

Beirut in de kiosk van het Rivierenhof was mijn optreden van het jaar. Ik ben bereid vanaf nu binnen te blijven om dat zo te houden. Terug thuis deed ik iets wat volgens de ongeschreven concertregels eigenlijk niet mag: ik legde meteen Gulag Orkestar nog eens op.

Volledig opgebrand na twaalf maanden wikken en wegen, liet ik mijn programma samenstellen door het meisje dat ‘s ochtends in mijn badkamer liedjes zingt. Zij nam mij mee naar Gek van liefde van De Maan, een kindervoorstelling over een jongen die, gewapend met alleen maar een videocamera en tientallen uit ijzerdraad gevouwen poppetjes, het verhaal vertelt van de strijd die hij zonet heeft verloren. De echte Tuur De Weerdt van tv geeft hierbij een overbodige in- en uitleiding, die te zwaar is voor kinderen en te geknutseld romantisch, over maanlicht dat op vogeltjes schijnt en hoe zich dat met waanzinnige liefde laat vergelijken. Van al de rest heb ik erg genoten.

Tijdens een korte wandeling op de zeedijk hoorden wij Nele Van den Broeck soundchecken. Jammer genoeg werden wij op hetzelfde moment in het Kursaal verwacht voor het alom bejubelde Bezette stad/Ville occupée van KVS. Ik heb nog nooit een negatieve recensie geschreven, maar toen mijn programmatieprinses na afloop alleen maar “sorry” kon uitbrengen, vond ik die excuses niet eens zo misplaatst. Zes rappers zouden een eerbetoon moeten brengen aan Paul van Ostaijen, maar doen dat zo knullig dat het eerder een persiflage lijkt, alsof ‘s mans stijl niet meer is dan een trucje dat iedereen naar goeddunken kan bovenhalen. De maatschappelijke aanklachten zijn naïef, op het puberale af, en het geheel wordt je als één monotoon blok in het gezicht gegooid. Kijk, iedereen mag met woorden spelen zoveel hij wil, maar ik ben met Def P. opgegroeid, dus verwacht niet dat ik om het even wat goed zal vinden. Geert heeft zich ooit lovend over deze voorstelling uitgelaten. Ik bezie Geert niet meer.

Wij lieten Oostende voor wat het was en zochten de rust van Brugge op. De challenge was voorbij. Ben ik nu een held? Heb ik iets bijgeleerd? Op twaalf maanden tijd heb ik zeventien stukken gezien. Hoeveel Joke Schauvliege er heeft gehaald, weet ik niet. Het is ook helemaal niet belangrijk wie er gewonnen heeft, maar laten we voor de vorm toch maar zeggen dat ik dat ben. Hieronder het volledige overzicht:

Een naamloze improvisatieshow van RIOT in Antwerpen
Sunday Smile van MARS! in Oostende (!)
De Pruimelaarstraat van ‘t Arsenaal in Overpelt
Krapps laatste band van NT Gent in Leuven (!)
En zo werd het toch nog gezellig van Lazarus in Leuven
U bent mijn moeder van HetPaleis in Brussel
Spoken word van Henry Rollins in Brussel
Wees gul met uw organen van Het Vernieuwd Gents Volkstoneel in Peer
SPEECH (toonmoment) van MARS! in Antwerpen
Naast/de verhalen die wij zijn van Braakland/Zhebilding in Leuven
Softie van Gunter Lamoot in Bocholt
Het leven en de werken van Leopold II van KVS in Leuven (!)
Over Eva van Politikatoneel in Leuven
Doe het met flair van Thiasos in Gent
Vogels gaan ook dood van VAART in Leuven
Gek van liefde van De Maan in Oostende
Bezette stad/Ville occupée van KVS in Oostende

Ik wil u niet vervelen met statistieken allerhande, maar één cijfer geef ik toch mee: deze zeventien stukken hebben mij alles samen vijfentachtig euro gekost. Dat komt neer op exact vijf euro per stuk. Theater in Vlaanderen is allerminst elitair.

De laatste zinnen van deze tekst schrijf ik met een krop in de keel. Ik hou er niet van wanneer dingen voorbijgaan. Welke taak zal ik mezelf opleggen om het zwarte gat te vermijden? De Ignace Crombé Challenge 2011? Twaalf maanden, twaalf iets te jonge meisjes? Ik houd u op de hoogte.

Ik liep links rond het gebouw. Tegen een lange kale muur stond alle rommel uitgestald waarvoor het bedrijf geen nut meer zag: stapels paletten, lege tonnen en oud ijzer, met daartussen een beschadigd stenen standbeeld van een konijn. Het was ooit geschonken aan een directeur, “voor zijn jarenlange inzet”, maar nu lag het daar maar wat, zielig op zijn zij. Die directeur was niet degene met wie ik zou praten. Ik durfde niet te vragen naar het konijn of de man voor wie het was gemaakt. Het leek mij nochtans een verhaal dat ik graag had gehoord.

Nadat ik de mountainbike was ontgroeid, heb ik veertien jaar niet meer gefietst. In Leuven deed ik alles te voet – ik wandel behoorlijk snel – en ik zou mij nogal eens haasten om tot in Hasselt of Gent te peddelen. Neen, ik werd zelfs een fundamentalistisch niet-fietser: ik voelde mij superieur aan al die luie, stinkende hippies die zich consequent niet aan de verkeersregels hielden. Tot ik vorige maand op eBay een aanbieding tegenkwam die ik absoluut moést hebben: een Peugeot koersfiets in perfecte staat. Retromodel. In het paars en donkerroze.

Op de donderdag waarop ik op een boot bijna was bezweken aan de hitte, reden wij naar een onbeduidend kutdorp in de buurt van Charleroi. Het had er iets weg van Zuid-Frankrijk, of van hoe ik mij Zuid-Frankrijk voorstel, met afgebladderde witte muren nergens omheen en smalle straatjes die zich veel te grillig tussen kleine kabouterhuisjes slingeren. Wij vonden het juiste adres en belden aan, maar niemand deed open. Wij belden nog eens, en wij wachtten. Aan de overkant van de weg speelden drukke pony’s in een tuin die veel te klein voor hen was. Wij wachtten nog langer. Voor de deur hingen plastic linten in verschillende kleuren en naast de mat stond een emmer vol smerige vodden. Een buurman schreeuwde ons toe dat we hier niets te zoeken hadden. We wachtten nog even en keerden daarna zonder fiets terug naar huis.

Het is moeilijk ruzie maken in een taal die je al grotendeels bent verleerd. De internetman en ik slingerden een paar verwijten heen en weer en annuleerden de verkoop. Het weekend daarop stond ik in de fietsenwinkel en sindsdien rijd ik rond op een echte Giant. Ik trek steeds grotere cirkels rond mijn huis en wanneer ik bergop recht op de trappers ga staan, speel ik dat ik voor Rabobank meerijd in de Tour. Mijn hele lijf doet pijn en ik ben wat ik nooit wilde worden: een lul op een koersfiets. Jammer dat hij niet roze is.

Orson Welles was vijfentwintig toen hij Citizen Kane maakte, maar heeft in zijn verdere carrière niets meer afgeleverd dat het succes van zijn debuut kon evenaren. Welles had zoveel ideeën dat hij vaak met drie projecten tegelijk bezig was, in film, in theater, op de radio, en kwam tegen het einde altijd in acute tijd- en geldnood.

In zekere zin leed Orson Welles aan voltooiingsangst, vertelde de journalist. En plots bestond er een naam voor wat er met mij scheelt.