Ik dacht aan het meisje waarmee ik de avond ervoor had zitten praten, en de manier waarop ik haar enkele maanden geleden leerde kennen. Het was op de finale van een poëziewedstrijd. De zaal was helemaal verduisterd, op honderden dansende lichtstippen na die op de muren werden geprojecteerd. Het moest er feeëriek uitzien, maar mij gaf het de indruk dat er een team van snipers op het balkon zat, klaar om alle deelnemers en iedereen in het publiek genadeloos neer te maaien. Ik zat op een smalle, houten bank en vond geen enkele positie waarin ik comfortabel kon zitten. Ik probeerde het door mijn armen achter mijn lichaam te houden, maar greep daarbij per ongeluk het been van het meisje achter mij beet. Ik schrok en verontschuldigde mij meteen. Ze kon er wel om lachen. Gelukkig waren het andere tijden, veel langer dan twee weken geleden, toen ongewenste aanrakingen nog gewoon onder stilte werden begraven.

Ik dacht aan Duchka, lieve Duchka, die bovenop een stoel stond terwijl zij zo mooi haar verhalen voorlas en in wier lach ik mijn hele wereld zou leggen. Duchka die mijn paraplu meeneemt uit het restaurant wanneer ik dat zelf vergeet. Duchka die het niet erg vindt wanneer ik een afspraak op het laatste moment afzeg omdat ik liever wil werken, net zoals ik het niet erg vind dat zij de volgende keer twee uur te laat arriveert. Ik dacht aan jou, zo ver weg.

Ik dacht aan het dronken meisje dat buiten een sigaret kwam bietsen en met mij bleef praten terwijl ze die oprookte. Ze vroeg of ik ook had opgetreden die avond. Ik zei van niet, maar al wel eens een keer. Het meisje vertelde dat ze dat zelf ook zo graag zou willen doen, alleen had ze de afgelopen zeven jaar niets meer geschreven en was het daarvoor nu te laat. “Je moet het niet zien als verloren tijd, maar als leergeld”, zei ik, en dat het nooit te laat was om opnieuw te beginnen. “Hoe kan je dat nu zeggen? Hoe kan je zoiets zeggen?”, riep ze heel verontwaardigd. Ik werd stilaan bang van haar en het zou nog tien minuten duren voor twee vriendinnen haar kwamen ophalen om naar huis te gaan.

Een meisje tegenover mij op de bus – we zijn weer in het heden – deelde haar plaats met een schattige kleuter. Haar dochter, gokte ik, want het bleef natuurlijk wel Aarschot. Ik duwde op de bel voor mijn halte en zag pas een fractie van een seconde later dat de kleuter heel beteuterd ook haar hand van het knopje wegtrok. Bij het afstappen draaide ik mij om en zei: “sorry dat ik heb gebeld. Ik had niet gezien dat zij dat graag wilde doen.” Het meisje lachte heel ongemakkelijk, half omdat ze het grappig vond en half omdat iemand die je voor zoiets onbenulligs aanspreekt alleen maar een seksueel roofdier kan zijn, zeker in tijden als de afgelopen twee weken, waarin mannen hun maskers definitief hebben laten vallen.

Elk van deze meisjes zal in meer of mindere mate mijn einde betekenen, zoals bij uitbreiding alle mensen dat doen, en dat is ondraaglijk maar ook helemaal niet zo erg als je nooit iets anders hebt gekend.

Als ik nog kom, is dat in de eerste plaats voor het kind. De avond ervoor had ik speciaal mijn baard afgeschoren, omdat ik wist dat hij anders niet met mij zou willen spelen. Nu vond hij alles weer goed. We zaten samen in kleermakerszit op een betonnen vloer en plaatsten plastic poppetjes van dieren op een mat waarop diezelfde dieren nog eens getekend stonden. Het juiste diertje op de juiste tekening. Dat ging zo minutenlang door, tot het kind er genoeg van kreeg en alle dieren doodreed met een auto.

Het is een blij kind, lief, en slim. En voor altijd een symbool van voortschrijdende tijd, omdat de dag waarop hij geboren werd ook de dag was waarop jij wegging. Zijn vader belde mij op om het nieuws te melden terwijl ik onderweg was naar jou. Ik zat in een trein met wagons zoals bij Kuifje en moest de coupé uit om hem te kunnen verstaan. Toen ik thuiskwam wilde ik je hierover vertellen, maar dat kon niet meer.

Zo lang is het dus geleden: de tijd tussen dat telefoongesprek op die trein en dit blije kind dat “konijn” zegt tegen een plastic poppetje van een konijn.

Veel vaker dan vroeger zit ik depressief voor mij uit te staren. Ik heb liever niet dat iemand dat weet. De helft van de mensen vindt dat dan erg en de helft vindt dat ik overdrijf. Binnenkort bestel ik op het internet zo’n kussen met armpjes en dan heb ik geen van beide helften nog nodig.

Ik herlees oude brieven, niet omdat ik dat wil maar omdat ik nodig heb wat erin staat, en ik breek elke keer opnieuw. Het valt me ook nu weer op hoe overdreven zinnelijk je altijd schreef – als Peter Verhelst die na een maand in een isoleercel de wereld opnieuw ontdekt – en dat niets ooit eenvoudig was. Alles wat je voelde of hoorde of las, liet meteen een litteken achter, dat je voor altijd met je zou meedragen.

Het exacte tegengestelde van mezelf: ik relativeer alles onmiddellijk kapot. Ik verzin een verhaal en vind het meteen een stom verhaal in vergelijking met alle andere die ik zou kunnen vertellen. Ik merk hoe slecht het met mij gaat en stap toch de bus op, omdat ik vind dat ik maar niet zo flauw moet doen. Ik denk aan jou en hou me voor dat het gewoon toeval is dat ik sinds die zomer niets meer geschreven heb. Misschien is het gewoon op, heb ik mezelf intussen genoeg herhaald. Misschien maak ik gewoon te weinig mee.

Ik heb niet genoeg verhalen om deze stukjes te vullen. Het wordt tijd dat ik nieuwe mensen ontmoet, en een paar oude opnieuw opzoek. Mensen die aanvoelen als een kussen met armpjes en even weinig vragen stellen.

(meer lezen op jobat.be)

“Zeg dan toch néén, San.”
(Uiteindelijk werd deze brief voorgelezen.)

Onderweg naar het Westerpark kom ik voorbij een school waar de kinderen net middagpauze hebben. Een Spaanse toerist die voor mij loopt, bukt zich om een oranje voetbal op te rapen die vastzit onder een auto. Hij wil hem terugwerpen, maar komt daarbij een halve meter te kort. Het jongetje aan de andere kant van het hek rolt met zijn ogen.

II.

Op de tentoonstelling A perfect day deel ik alle tekeningen in onder “kan ik ook” of “kan ik niet”. Niet om de kwaliteit van het werk te bepalen, zoals mensen doen die voor het eerst in hun leven een museum voor moderne kunst binnenstappen, maar om de kwaliteit te bepalen van wat ik zélf doe. (Ik kom er niet zo goed vanaf.)

III.

Ik loop het park binnen langs een straat waar drie identieke herenhuizen staan, elk in een verschillende kleur. Ik weet nog dat zij hier ooit vroeg: “in welk van die huizen zou je het liefst wonen?” en dat ik dan zei: “in het lelijke grijze aan de overkant, dan kon ik elke dag naar alle drie kijken.”

IV.

Een zwerver met een draagbare radio luistert op een bank naar 7 Seconds van Neneh Cherry. Het refrein zingt hij heel luid mee: “I’ll be waiting.” Daarna kijkt hij bruusk op en zegt, tegen mij of tegen niemand in het bijzonder: “ik wacht al zo lang, jonge.”