San F. Yezerskiy

op de oppositiebanken van uw hart.

Archieven voor: 05/2010

Je eigen Mata Hari

I. Een jonge man met een zwarte hoodie stuitert door de gangen van de trein. In de ruimte tussen de coupés trapt hij de wc in elkaar, trekt aan de noodvergrendeling van de deur en begint luid naar buiten te schreeuwen, tegen het gedaver van metaal op metaal op. Daarna verdwijnt hij, om in de […]

Don’t talk to me about life

Dinsdag was Towel Day en ik heb dat niet zo uitvoerig gevierd als andere jaren. In de plaats daarvan heb ik dit stukje geschreven. Het is mijn laatste VRT-bijdrage tot september en omdat ik vergeten ben te vragen of ik daarna nog mag terugkomen, heb ik ervan geprofiteerd om snel afscheid te nemen. En jullie […]

Vanaf wanneer zijt gij van mij?

Toen ik vanmiddag twee koppen koffie op tafel probeerde te zetten, goot ik een daarvan bijna volledig uit over mijn linkerhand. Pas vier uur later werd de pijn draaglijk en moest ik niet meer voortdurend naar de kraan lopen om af te koelen. Ondertussen lijkt alles in orde, maar de huid van mijn wijsvinger is […]

Heerschappij over elke vrouw ter wereld

Alles verandert en alles wordt nieuw. Het werd vrijdag in de week die er nooit had mogen zijn. In mijn enthousiasme tijdens het koken brak ik het kleinste van de twee kristallen glazen waarvoor Fiona Margaret  en ik een heel semester lang Delhaizepunten hadden gespaard. Het is een wonder dat die glazen nooit zijn gesneuveld […]

England is mine and it owes me a living

Nu ongeveer had ik onder de bomen gezeten op Tavistock Square, na een koffie in dat verborgen shoppingcenter waarvan alleen wij weten waar het ligt. Daarna zou ik naar Tate Modern wandelen en naar het huis waar Oscar Wilde heeft gewoond, omdat dat zo ver uit de richting ligt en ik vandaag niemand bij me […]

Ik ben je beugekust

“Fok, gij zijt mager!”, riep ze toen ze de deur opendeed. Het was de eerste keer dat we elkaar zagen: zij is een van die surrogaatcollega’s op twitter die het minder erg doen lijken dat ik altijd helemaal alleen op mijn kamer zit te werken. Haar dochter had net een breinaald in de televisie gestoken […]

Her day was mine

Het is nog geen jaar geleden dat ik mijzelf heb aangemeld als vrijwillig bijzitter. Vandaag is al mijn idealisme verdwenen en hoe ik mij nu voel, verwoordt  Herman het best – al zal ik op 13 juni nog wel snel een bolletje links gaan kleuren. Voor de rest kan deze nieuwsmaand niet snel genoeg voorbij […]