I’ve got a feeling this year’s etc.

Ieder jaar opnieuw verontschuldig ik mij voor dit  traditionele eindejaarslijstje, maar als het mij noch spijt, noch ik van plan ben om mijn gedrag te  veranderen, kan ik daar maar beter mee ophouden. Bovendien is het volgens de dokter belangrijk  om dingen af te sluiten:

  • Boek:  The Martian werd mij vanuit het niets aangeraden door Maartje van de boekenwinkel  en bleek uitstekend. Als de winter voorbij is  werd mij aangeraden door ongeveer elke schrijver op het internet en daarvoor gold hetzelfde, zij het op een heel andere manier. Gronda was vooral iets te pijnlijk herkenbaar.  Hierbuiten  heb ik dit jaar nog het meest  nonfictie gelezen, over Napoleon, bijvoorbeeld, of over film en wetenschap en ruimtevaart. Ik word  stilaan een wel heel oude man.
  • Cd:  ik was ervan overtuigd  dat  EL VY  met voorsprong  het nummer van het jaar zou hebben gemaakt, maar toen kwam Kurt Vile en nu weet ik het opeens allemaal niet meer. Meest verrassende album was 1989 van  Ryan Adams, maar niets haalt het van  The race for space van Public Service Broadcasting, een juweel van een conceptplaat die ik in mijn enthousiasme wel eens als een documentaire-opera heb omschreven,  maar ik ben nu eenmaal een idioot like that.
  • Film:  Jurassic World, natuurlijk, want naast een oude man en een idioot like that  ben ik vooral ook nog  altijd een klein jongetje. Verder sterk ontroerd  door  Amy, maar ik weet niet of dat volledig de verdienste was van de film.
  • Theater:  ik herinner mij onder andere  een monoloog in Antwerpen die erg goed  was van idee en oké  van uitvoering, maar om begrijpelijke redenen blijft Micha Wertheim mij dit jaar toch net iets harder bij.
  • Concert: er was opnieuw Spinvis, magisch als vanouds in een veel te hete aula, en er was opnieuw Beirut in de AB, heel sterk zonder meer. Beiden moesten het ruimschoots afleggen tegen  Death Cab For Cutie.
  • Tv/radio:  de radio moet ermee ophouden mijn schatjes van de middag weg te halen. De beste tv vond ik  de Netflix Originals die ik deze zomer heb ingehaald en dat verbaasde mij een beetje van mijzelf.
  • Werk: ergens in januari dacht ik: “weet je wat ik wel eens zou willen proberen? Linosnedes maken of zo.” Niet alleen liep dat een beetje uit de hand, ik kreeg er ook nog eens de zin om te schrijven  door  terug  – al moet je mij daarover nog even op mijn woord geloven.
  • Persoonlijk:  het was het jaar waarin ik mijn toekomst verloor, waarin ik daarna veel te krampachtig een nieuwe toekomst probeerde te vinden  en waarin ik er uiteindelijk een  vond nadat  ik ophield met zoeken.  Het was het jaar waarin ik heel impulsief een kat nam en ik was nog wel alleen, maar op een minder erge manier. In 2016 zal ongeveer alles anders zijn en ik kan mij daar te weinig bij voorstellen om nu al doodsbang te worden.