Roll me over slowly

Dit weekend leerde  ik toevallig het begrip ‘I want  song’  kennen. Het is de naam die wordt gegeven aan het typische nummer aan  het begin van een Disneyfilm, of bij uitbreiding elke musical uit de vroege Hollywoodjaren, waarin de protagonist vertelt wat hij het allerliefst  wil en waarnaar hij de rest van het verhaal op zoek zal zijn.

Ik kon niet anders dan  denken aan het  afgelopen jaar, waarin iemand mij verplichtte om  mijn eigen  I want  song te schrijven, of om op zijn minst eindelijk eens  na te denken over wat voor mij belangrijk was en dat hardop  uit te drukken.

Tijdens dat  nadenken liep het leven gewoon door  en net op  het moment dat ik mijn  I want  song af had, gebeurde er van alles  waardoor het er opeens naar uitzag dat van wat ik net had bedacht, niets  meer mogelijk zou zijn. Net zoals in de film draaide ik rondjes en probeerde met alle macht het probleem op te lossen terwijl  de situatie er steeds  uitzichtlozer begon uit te zien.

Ik had meer moeten vertrouwen op wat ik al zo lang weet over film: er komt altijd nog een tweede plot point  en een  derde act met een ontknoping  en een moment waarop de protagonist buiten door de stad  loopt, op een lenteavond  in Amsterdam bijvoorbeeld, en kijkt naar de reflectie van de straatverlichting  op het water  en in zichzelf begint te neuriën en pas na een tijdje doorkrijgt dat het de melodie van zijn  I want song  is die hem onbewust ontsnapt.