Thou shalt not buy Coca-Cola products

Wacht.
Stop.

Is dit echt hoe je over de afgelopen maanden wilt praten?
Alsof we samen iets hebben gemaakt dat er altijd zal staan en waarop we zomaar trots mogen zijn?

Toon mij wat er goed aan was.
Toon mij hoe we zijn gegroeid door te vrezen voor de levens van wie ons heeft grootgebracht. Toon mij de pracht van urenlang wachten op de parking van het ziekenhuis, meters ver verwijderd van mijn ongeboren kind en toon mij wie er ooit sterker is geworden van een half jaar zonder vrienden.

Wat met iedereen uit de cultuur die niét door een multinational werd ingehuurd? Werk kwijt, terug naar de interims, tien jaar geld en ervaring de vuilnisbak in. Een generatie aan talent voor altijd vergeten tegen het moment dat het later misschien ooit weer beter wordt.

‘Ik wil nooit vergeten hoe sterk wij samen waren.’
Voor tien minuten, ja. 
Tot ons eigen ongemak toch belangrijker werd dan te blijven zorgen voor elkaar. Om acht uur applaus uit het raam werd om acht uur online geklaag. Mensen delen de ziekste complottenshit, alleen maar omdat hun masker niet zo lekker zit. Het juiste blijven doen duurt lang, als je daardoor ondertussen zelf niet op vakantie kan. 

De solidariteit waarover je praat is er een die alleen maar in reclame bestaat. Doe niet alsof deze ramp de wereld beter heeft gemaakt, als nog vóór alles voorbij is, iedereen elkaar opnieuw achterlaat.
Praat maar positief, doe maar alsof alles vanzelf wel beter wordt. Fuck de zwaksten, fuck de armen, fuck de mensen in de zorg.

Je laat ze aan hun lot over als nooit tevoren.