Birds in the air never chirped the same

Die Michael heeft het nogal eens voor elkaar. Achttien minuten in het drukst bekeken journaal, een live verbinding met Greet De Keyser in Washington (op nauwelijks 4200 kilometer van de feiten), André Vermeulen in de studio en twéé verschillende compilaties van archiefbeelden. Ik noteer voor later: als ik de mensen nog eens iets liefs over mij wil horen zeggen, is doodgaan de beste manier. Ik vul aan met: als ik dat verschrikkelijke Thriller vandaag nog één keer hoor, rag ik een breinaald door beide trommelvliezen. En toch, toch ben ik vandaag op een vreemde manier met Kapitein EO verbonden.

Ergens in april kreeg ik een gouden tip doorgestuurd van schattenjager Geert Simonis. De Nederlandse tijdschriften Jazz magazine en OOR lanceerden een actie om de vijftigste verjaardag van het Motownlabel te vieren. Jazz en rock vieren Motown? Dat moet de vreemdste alliantie zijn sinds, euhm,  Rush Hour. In ieder geval, deze Double Entente verspreidde gratis en voor niets duizend compilatiecd’s. Nog leuker: kandidaten voor zo’n schijfje konden zélf kiezen welke twintig nummers er op hun exemplaar terechtkwamen.

Een pakje uit Nederland in de bus. Vandaag, twee maanden later, heb ik een sterk vermoeden dat ik dronken was toen ik het formulier invulde. Op de eerste helft staan fantastische songs van The Temptations, The Supremes en Marvin Gaye, gevolgd door de  Grootste Zomerhit Aller Tijden.  In de tweede helft ben ik volledig losgegaan. Wie de komende weken bij mij in de auto stapt, kan zich maar beter verwachten aan een rondje Super freak,  Hello en Ben.  Neen, we kunnen de skiptoets niet gebruiken. Dan leer ik het nooit.

Zelfs met dat trio haalt mijn auto het makkelijk van het openbaar vervoer. Echt: als Michael, Hilde of Farrah heel stout geweest zijn, dan bevinden zij zich nu tot in de eeuwigheid op het traject Brussel-Leuven. Na meer dan een uur vertraging stond ik in de Delhaize aan te schuiven achter een oud mevrouwtje dat de afvallade van de broodsnijmachine leegmaakte in een plastic zak. God, wat hoop ik dat zij thuis diertjes heeft.

4 gedachten over “Birds in the air never chirped the same

  1. Eindelijk nog eens thuisgeraakt. Cd’tje gevonden op mijn bureau. Geen idee of het nu de beste cd ooit is of de slechtste cd ooit. Sowieso wel het lelijkste hoesje aller tijden.

Reacties zijn gesloten.